" غزل پریش "

X

" غزل پریش "

" غزل پریش "

نسخه خطی دلم گشوده شد


می خواهم صورتی باشم که می بینی وقتی چشمهایت را می بندی می خواهم آن احساسی باشم که هر شب نیاز داری می خواهم خیالت باشم وواقعیتت باشم وهرچیزی میانه ی آنها می خواهم به من نیاز داشته باشی مثل هوایی که نفس می کشی می خواهم مرا احساس کنی در هرچیزی می خواهم مرا ببینی در همه ی رویایت آنگونه که تورا لمس می کنم،احساس می کنم،نفس می کشم وبه تونیاز دارم می خواهم چشمهایی باشم که اعماق روحت را تماشا می کند برای تودنیایی باشم تمام آن را می خواهم می خواهم عمیق ترین بوسه ات باشم جوابی برای هر آرزویت وهرچه نیاز داری چون به تو نیاز دارم بیشتر از آنچه بتوانی بفهمی ونیاز دارم که هیچ وقت نگذاری بروم ونیاز دارم که در اعماق قلبت باشم می خواهم هر جا که تو هستی باشم دیون سل بخشی از ترانه های پاپ عاشقانه ************************* خیلی با فضای شعر چین حال می کنم. یه جورایی منو می بره به همون سده ای که دلم می خواست زندگی کنم با همون عادت ها وشهسواری ها، جنون ها وتردیدها. مخصوصا با حس زنبقی شاعران زن چین که با جامه های برودوزی شده وسنجاقی از گل روی گیسو در انتظار سرور ومعشوق شراب می نوشند وفلوت می زنند در اون فضا قرارتون میدم: "بلند بالا" نوای طبل وپایکوبی ازدره بلند مهربان بود بلند بالا زیرک تر از مردان افسانه ها- سوگند خورد فراموشم نکند نوا از کرانه ی رود بلند بلندپرواز بود بلند بالا زیرک تراز مرد همه ی ترانه ها نوای طبل وپایکوبی ازبلندتپه بلند چه شاد بود بلند بالا زیرک تراز همه سوگند خورد عشق اورا پایانی نیست شیه چینگ "غبارآلود در بهار" زندگی بسان رویایی است تباه کردن زندگی بیهوده است باید مست بود. مست کنار درگاه می افتم چشم می گشایم وخمار آلود به درختان خیره میشوم پرنده ای تنها در میان گل ها می خواند پرنده ی آواز خوان پر می کشد ودلم را به دنبال خویش می کشاند پیاله را دیگر بار پر می کنم آواز می خوانم وماه بالا می آید شعرپایان یافت ومن هنوز مست ومدهوشم. "غم غربت" شراب ناب وخوشبوی سیب جام را از شراب بلورین وکهربایی پر کن پیاله را پر کن مرا در مستی غم غربت نیست. وی بو شاعر چین ************************ کجا ااین عجله با یه قطعه مهمون من باشید: از ایفــل تمــدن مـــن بگــذر وحشی تر از قریحه ی جنگل شو من تشنه ی هزاره ی تردیدم در ذهــن ایلــیاتــی مــن حـل شو عصیان ناشکیب غزلهایم! بر زخــم های یکســره تاول شو در حجــم باستانی افــکارم منظومــه های واهــی منزل شو پشت شکنجه های خیالاتم صدقـرن بی هــزاره معطل شو ویرانترین عمارت ذهنم باش در چار چوب من خود معضل شو بی قرا ر باش**
+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم آبان 1388ساعت 14:26 توسط انسیه رجب زاده \|


سلام عزیزای من بعد از مدت ها اومدم از دیاری که هنوز برام غریبه اومدم بگم اگه جواب کامنتا رو نمیدم به خدا بی معرفت نیستم فقط یه سری دغدغه ها اجازه نداده شاید تا یکی دو ماه دیگه هم به اینترنت به اون صورت دسترسی نداشته باشم. بچه های هم انجمنی شاهین شهر ! شرمنده از اینکه نتونستم بیام وخدا حافظی کنم فرصت نشد . کتاب یکی دوتا از بچه ها وهمچنین نقد کاراشون پیشم مونده برای تحویل اونا هم که شده حتما میام. قدر همیدیگه رو بدونید. همتونو دوست داشتم ودارم وپیگیر موفقیت هاتون هستم یه شعر براتون میذارم هر چند دل ودماغی برام نمونده: دهان حسرتم از اشتهات پر می شد سیاهه های غزل از نگات پر می شد ورعد بغض فراگیر واژه هایم بود تمام حجم غزل از صدات پر می شد غبار یاد تو برمن هجوم می آورد فضای سینه ی من از هوات پر می شد همیشه شعرترین اتفاق ذهنم بود غمی که از خلا شانه هات پر می شد ودستهای من از شانه هات سر می خورد ودستهای من از ربنات پر می شد و وحی منزلت از آسمان فرو می ریخت شبی که خلوت من از خدات پر می شد شاد باشید
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم مهر 1388ساعت 5:3 توسط انسیه رجب زاده \|


سلام من اصولا آدمی هستم که در مورد مسائل مختلف ادبی کمتر اظهار نظر می کنم وسعی می کنم اگه کسی هستم (که نیستم) در شعرم خودمو نشون بدم نه با نقد های آنچنانی ورو کردن معلومات شخصی. اما لازم دیدم در مورد مسئله ای باشما حرف بزنم واون جسارت شاعرانه است ، که به نظرم متعالی ترین درجه ی تعهد شخص به هنرشه . این هنرمند یا شاعر اگه شاعر اجتماعیه درد اجتماعشو لمس کنه وبی کم وکاست بیان کنه ، اگه شاعر سیاسته باید افکارش رو، درست یا غلط خیلی رو وهنرمندانه بروز بده واگه سراینده ی احساسات وعواطف شخصیشه احساسشوبذاره کف دستشو رو کنه واین اوج شهامت یک شاعره. ماخیلی وقتا خودمون نیستیم ، خوب این شاید به دلیل زندگی مادی وقوانین متعارف دور وبرمونه اما این پنهان کاری در شعر به نظر من اوج خیانت به استعداد خدادادی شاعره. من خودم معتقد به پاکدامنی شعرم واز ولنگاری وهرزه پراکنی در شعر بیزارم ، چون اصل هنر نجیبه اما همانقدر به جسارت شاعرانه معتقدم . بالاترین ستمی که به شاعران همجنس من در این سرزمین شده بعضی محافظه کاریها وپنهان کاری ها در بیان احساساتشونه که به دلیل ذره بینی هست که روی شعر یک زن گرفته اند تا فلسفه بافی در مورد شخصیت و زندگی شخصی اون شاعر بکنند واونها رو از بیان زیباترین احساسات ودلخواه ترین هیجاناتشون محروم کنند. اما شاعر باید خودش باشه وبه این اظهار نظر ها پشت کنه . شعر باید وحشی باشه به قول یکی از دوستان خوبم شعرباید دیونه باشه. جسور باشید چه در جایگاه یک عارف چه در مرتبه ی یک عاشق و........ این هم آخرین سروده ام: تا یک غزل به هر چه نگفتن ها تا مای هیچ وقت تو ومن ها یک عمر در مجاورت یادت هی سوختن مدام ونپختن ها تا کی نمی رسی به محالاتم ؟ تا کی نمی رسند به هم تن ها؟! خوی پلنگ در غزلم جاریست یاد تو را به پنجه دریدن ها هی خیره خیره خیره شدی در من اینگونه در سکوت سرودن ها از گوشه ی لبت غزلم سر خورد از بوسه هات حادثه زادن ها ! ریلکه میگه : سرائیدن جلوه ی هستی است ، اگر زندگی روزمره ی شما در نظرتان حقیر آمد تهمت نا چیزی بر آن نبندید تهمت بر شماست که چندان شاعر نیستسد تا جلال وجما ل آن را دریابید. تا بعد
+ نوشته شده در دوشنبه دوازدهم مرداد 1388ساعت 0:59 توسط انسیه رجب زاده \|


وتنها شعر شاعر شده ام تا که تورا داشته باشم از حس هماغوشیت انباشته باشم می خواهم ار آئینه تورا قرض بگیرم تصویر تورا در غزل انگاشته باشم می خواستم از این همه افرای تنومند درشعر خودم بذر تورا کاشته باشم نگذار تبر بر تنه ی من بگذارند بگذار شبیه تو قد افراشته باشم شاعر شده ام تا که تورا دوست بدارم یا تب زده ای مثل تو پنداشته باشم
+ نوشته شده در چهارشنبه دهم تیر 1388ساعت 15:24 توسط انسیه رجب زاده \|


با سلام وتبسمی تاخیر در دیدار آزرده مباش! مرا یارای پای بیرون نهادن از خانه نیست: دخترکم بر دامن، پسرکم بر زانو دخترکی که سخن گفتن را آغاز کرده است پسری که مدام در شیرین زبانی است کودکانی در هر گام بان. نه مرا یارای دور شدن از درگاه نیست مرا بیم آن که دیدار باز هم دیر شود. رویای شب تمام روز وشب کنار او شبانگاه در رویایم: جامه رنگین وکولبارابریشمین. به رویا اورا می بینم که دلقم را رقعه ای می زند او راکه نگران بر تن پوش ژنده ام کوژ کرده است. مرده واز کنارم دور نیست یاد وفاداری او قاتل من یاد او مرا خواهد کشت. می اون سده 1060-1002 ضریح نگاه بی دست وبی پا وبی سر ، این عشق قامت ندارد این عشق دل دارد ونه ، رنجش نهایت ندارد با کوله بار تغزل تا می رسم خسته از راه زل می زنی جای دیگر ،چشمت شهامت ندارد از حس خود می گریزی ، از شعر واز حسرت ورنج این عشق معصوم و زیبا کاری به کارت ندارد انگاره ها یم تو بودی افسوس پیشم نبودی نه هستی وقلب سنگت انگار فرصت ندارد ذوق زیارت نداری ، شوق سیاحت نداری دیگر ضریح نگاهم پیش تو حرمت ندارد نه با دل ما نشستی، نه از غم ما شکستی دیـــگر بهــانه نیاور شعــــرم شکایت ندارد در اول قصه ی ما غیر از خدا هم یکی بود زاغ سیاه غزلــــــها دیگر حکایت ندارد انسیه رجب زاده
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388ساعت 15:14 توسط انسیه رجب زاده \|

	آنکو خویشتندار است همیشه خرسند است
سلام چند وقتی میشد که کنارتون نبودم .این مدت اتفاق های زیادی افتاد که بعضی ختم به خیر شدند ولی بعضی نه، بگذریم نی زار سبز ، سبز است نی برگ ها شبنم سپید در فسردن. مردی که دوستش می دارم به سفر دور دریایی است. به جستجویش بالای رود را طی می کنم راه سخت وطولانی به جستجویش پایین رود را طی می کنم واو، آنجاست در قلب رود! پایین رود سرگردان می شوم وآه ، اوست ! آنجا در آن جزیره ی کوچک. زن می گوید زن : بانگ خروس! سرباز: " تا صبح راهی د راز است" زن : "آسمان را ببین! ستاره بامداد سوسو می زند، برخیز! مرغابیان را شکار کن ، غاز هارا! تا تیر باقی است تیر ها را برایت آماده می کنم بیا شراب بنوشیم، بیا باهم پیر شویم عود است ونی و آرامش ماده گوزن مرده در قفس گوزنی مرده در قفسی چوبین در پوششی از بوریای سپید. زن به یاد بهار آه می کشد در بهار سلحشوری زیبا سرور او بود در سایه ی بلوط ، به جنگل در جنگل بزرگ ، گوزنی مرده است در پوششی از بوریای سپید زنی یشمین _ زیبا " سرورم دست از من بدار به روسری من دست مزن مخواه که سگ من به زوزه در آید." شیه چینگ و دو کار از خودم سجاده ی معاشقه دلجـــوتر از همیشه ای وبی نقــاب تر در آسما ن شب زده ی مــن شهــاب تر این بار روی بوم غزل هام مـــی کشم تصویر چشــم های تورا مست خواب تر آوار مـــی شود به سرم سنگ واژه ها ویــرانــه ی خــیال غــزل ها خـراب تر می نوشم از تخیـــل دردی کشت هنوز از سکــر بوسه ات لـب من پر شراب تر سجاده ی معاشقـه ، تسبیح چشمهات جز بوســه بر ضــریح لــبـم مستجاب تر نشنیـده ام شــبیـه نگــا ه تورا هــنوز از لحــن چشــم های تو حا ضر جواب تر مبدل منه قـــدم زدیــــم ودویــدیــم تا حـــوالی شعـــر من وسکـــوت و خیابان منتهی به غزل مــن و سکوت و غــزل های مست بازیگــــوش شدیم با تو وعشق وبهــــانه بچه محل ســــــروده ام دل خـــود را به وزن های غـــریب به بحـــرمجتث مخبون و یا که بحر رمل وچشــم نیـمـــه شبــــم نیمه باز خاطره هاست گرفته ام غـم واندوه وبغض را به بغـل غــــم مـــن است مضـــا ف نگاه تو شده است تویی مبــدل منــه ودل من اســم بدل قــیـــــام بسته دلــم با حضــور قــلبی خـــــود وعشق برده مرا تا مسیر خیــر العــمل
+ نوشته شده در شنبه پنجم اردیبهشت 1388ساعت 18:47 توسط انسیه رجب زاده \|

	من آن دیوانه ام کز شور من عالم به وجد آید سر زنجیر اگر در گوشه ی زندان بجنبانم
سلام عزیزانم دگرگونی طبیعت رو به همتون تبریک میگم هرچند دگرگونی ماهرساعت وهرروزه ولی طبیعت وجودمون همیشه پائیزه البته خودمو میگم شاید شما چار فصل باشید خوب با چند کار لحظه هامو باشما تقسیم میکنم : مه عمیق ودریا گسترده است نامه ها وپیام هایمرابرای رسیدن به او راهی نیست تنها ماه ازآن سوی ابرها درآسمان نیلگون بر دلدادگان مهجور می تابد. روز، همه روزدلم را خاطره ها زخم می زنند. گره ابروانم قفلی را ماننده است قفلی که به سختی باز می شود شب همه شب نیمی از بسترم راخالی می گذارم بدان امید که روح او فراز آید روح او در رویا به کنارم . شاعر چینی چون یک ماهی می خوام کنارتون نباشم چند تا شعر می گذارم تا میاید اینجا حوصلتون سر نره یار بالا بلند غزل از شانه هات می ریزد ودلــــم زیر پات می ریـــزد زده افکار تازه ای به سرم که دلت را به زهر غم بخرم دل در قفــل وبند می خواهی یـــا ربالا بلــند مــی خواهی یــار بالا بلــند غــم هــایم گیســـوان کمـــند غم هـــایم پرم از لحظه های نابی که ..... چشمه سار پراز سرابی که...... فعـــلاتــن جنـــون ادواری پــــرم از هیچ های توخالی در خیالــم نشسته ام باتو غـــزل عاشقانه ....اما تو! داری از لحظه هام می افتی داری از لحظه هــام ...... غصه های ناشمرده یکهزار و چند بار گفته ام غصه هــای ناشـــمــرده داشتم نسخه خطی دلم گشوده شد حرف های خاک خورده داشتم در شبانه های من نمی وزی روز هـــای بـــــاد برده داشتم لشکر خیال تو دوباره تاخت شعــر های ســر سپرده داشتم من که در دل تو دفن می شدم یک قبیـــله کشته مــرده داشتم گر چه لحظه های من مچاله بود رنـج هــای تا نخـــورده داشتم شعر پشت شعر ، واژه واژه بغض با خیــــال نــا مــبـــرده داشتم بدرود تا بعد
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم اسفند 1387ساعت 22:26 توسط انسیه رجب زاده \|

	سرزلف تو نباشد سرزلف دگری از برای دل ما قحط پریشانی نیست
سلام بعضی وقتا اونقدر پری اونقدر هیجانی که دنیــا هم ظرفیت تخلیــه شدنت رو نداره توی یه حال وهــــوای خاصی همیشه مــی مونی واین باعث یه رویــداد عظیمی تو زندگیت میشه به جرات می تونم بگم لحظه لحظه زندگی من با این توصیفات عجین شده . یه روز اونقدر شعر میشم که حاصل اون توی یک روز هفت غزله طولانیه اینو گفتم برای اینکه بهتون بگم نجاتم بدید سه ماهیه سرریزم ولی این هیجان منجر به شعر نشده برام دعا کنید فقط همین. حسرت نبرم به خواب آن مرداب کارام درون دشت شب خفته است دریایم ونیست باکــم از طــــوفان دریا همه عمر خوابش آشفته است شفیعی کدکنی واین هم یکی از اون غزلای پیشینم که تعارف به نوشیدنش می کنمتون. اگر چه از تو واز سرنوشت دلگیرم بـــرای با توشدن با زمانه درگیرم رسیده فاصله هایت به استخوانهایم شبی هزار و....ولش کن، برات میمیرم به دور های تو امشب چقدر نزدیکم ونیمه های شب از پرت تو سرازیرم خیال می کنمت، روی بوم می کشمت وسایه سار قدت را کنار تصویرم اگر چه سمت تورا عاشقانه طی کردم سپـــــردیم به درندشتهــــای تقدیرم نگو نگفته ،ببین این نشان واین هم خط خلاصه تا تو نخواهی قیافه می گیرم واین هم یک سپید قدیمی: ویرانم می کند عمارت اندامت بگذار بیغوله ام را مرمت کنم دوستون دارم
+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام بهمن 1387ساعت 17:2 توسط انسیه رجب زاده \|

	من آن نیم که به نیرنگ دل دهم به کسی بلای چشم کبود تو آسمانی بود
سلام دوستان وقتی دو مرواریدغلطان برایم فرستادی می دانستی که مرا همسری است خرسند از ظرافت تو- مروارید ها را بر پیرهن توری قرمز ابریشمین آویختم خانه ام در حریم خاقان وشوی مهربانم پاسدار کاخ هاست نیک می دانم دل تو در پاکی چون مهر وماه است اما پیمان بسته ام در زندگی ومرگ با شویم باشم مروارید ها را باقطره اشکی بر هریک پس می فرستم دریغ که یکدیگر را پیش ازاین ندیدیم بانو جانگ جی تمام شب رادر اشتیاق تو بوده ام به کجا رفته ای؟ خوابگاه عطر آگین را در بسته ام بربسترم می گریم ، اما ابروان گره خورده ی ما ه غروب می کند کاش تورا دل چنان چون من بود آنگاه عمق اشتیاقم را می دانستی گوشیونگ سده دهم * * * * واین هم قطعه ای از خودم اکشن قــوزک پا نـــبود قــلــــبــم بـــود بــا کلــوخ دلــت ترک برداشــت دل مــن درســرا ب چشمانت نقش یک ماهی شناور داشت نقش یک ماهی ز رشکی رنگ زخــم اندوه را به پیـکـــــر داشت زهــــر ماری شراب چشمانت مزه ای ناب وطعم دیگر داشت کـار گـــردان فــیلــم ایــندفــعـــه سوژه ای عاشقانه در سر داشت بــرده بــودم زیــا د انگــا ری یک سکانس جنایی آخر داشت صحنه این با ر خوب اکشن بود کشتم آخر تورا دراین برداشت * * * * واین هم شعری از مولانا که هنجار شکنی خاصی دارد رستم از این نفس وهوا ، زنده بلا ،مرده بلا زنده ومــرده وطـــنم نیست بجــزفضل خــدا رستم ازاین بیت وغزل ای شه وسلطان ازل حالا عصیان راببینید: مفــتعلــن مفـــتعــلن مفــتعــلن کشـــت مــرا
+ نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم بهمن 1387ساعت 9:4 توسط انسیه رجب زاده \|


وقتی ادبیات گذشتگان را مطالعه می کنیم می بینیم چه ارتباط شگفت انگیزی میان فرهنگ ودیدگاه های شاعران در دو کشور وجود دارد. ارتباط بین محتوای این دو شعر را ببینید . یکی رباعی سرای به نام ایرانــی خیام ودیگــری تائو یوان مینگ کـه پارسایی مردم گریز وژرف اندیش بود .شعــرش آرام بخش وظریف بود به شـراب علاقـه داشت امـا در این کار میانه روی می کرد خیال پرداز بود و خاموش وتنها .شعرش نقشـی ظریف وروشـن است اورا درچیــن شاعــر شاعران می نامند . دنیا راآنچنان که می دید ستایش می کرد وباز در پست شمردن ارزش های دنیوی و احسـاس مسئولیت او تضادی آشکار دیده می شود . که از نظر منش نیز شباهت زیادی به خیام دارد. *ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم* *وین یک دمه ی عمر غنیمت شمریم* *فردا که از این دیر کهن در گذریم* *با هفت هزار سالــگان سر به سریم* *خیام* *آنجا که زندگی است ومرگ درپی* *جوان مردن هم دریغ نیست که زندگی کوتاه است* *امروز مرده ایم* *روح به کجا میرود ؟ روح با تن می میرد ؟* *ومن تنها وبی شور در برابر درست ونادرست* *پس هزار سال هیچ کس شکوه امروز را درنمی یاید. تائو یوان مینگ* نزدیکی چهار پاره های فارسی با شعر چین شگفت انگیز است. * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *مکش به خون پروبالم که من هر آنچه پریدم* *به غیر گوشه ی بامت نشیمنی نگزیدم* *هــزار دانه فشــاندند ورامشـــان نشدم مــن* *هـــزار سنگ به بـالم زدی ومن نپریدم* *ندیــدم آنکــه توانــم به او گریخــتــن از تو* *که بود دام توگسترده هرطرف که دویدم* *نظاره گل وگشت و چمن به مرغ چمن خوش* *که من به دام فتــادم چو زآشیانه پریــدم* *سزد اگر نفــروشــم غــم تورا به دو عالــم* *که نقــد عـمر ز کف دادم وغم تو خریدم* *مرا به جرم چه کردی برون ز گلشن کویت* *بری ز نخل تو خوردم؟ گلی زباغ توچیدم؟ صباحی بیدگلی* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * واین هم قطعه ای از بهشت من : جاده اینک به پایم افتاده تا قدم روی عرش بگذارم توی من توی آسمان دق کرد تا که من از تو دست بردارم هوسم می شود که روی زمین دل به آئین عشق بسپارم از پس صد هزاره آمده ام حاصل قــرن های بسیــارم کاش می شد که رنج هایم را روی سر شانه هات بسپارم بغـض تلــخ بهانه هایم را روی نبـض گلوت بشمــارم نه امانم نمی دهد دوزخ دربهشت تو پای بگذارم
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم دی 1387ساعت 0:30 توسط انسیه رجب زاده \|